Η αμαρτωλή

Γιατί το δρόμο σου ν' αλλάξεις

για δυο στολίδια άμυαλη, τρελή!

[Και το στεφάνι σου, να το πετάξεις,

να γίνεις στη ζωή αμαρτωλή;] x2

Τώρα στους δρόμους κάνεις βόλτες,

με παγωμένη κι άδεια την καρδιά,

[μα θα σου φαίνονται βαριές οι πόρτες,

που θα σε δέχονται κάθε βραδιά.] x2

Και κάθε νύχτα θα περιμένεις,

διαβάτη για να βρεις αγοραστή

και ντροπιασμένη μπρος μας θα διαβαίνεις,

με νέο, κάθε τόσο, εραστή!